Technologie

Ogólne zagadnienia dotyczące łączników średnich napięć

1. Wstęp

W ostatnich latach przedmiotem szczególnego zainteresowania ze strony inwestorów, dostawców i producentów są zagadnienia niezawodności urządzeń elektroenergetycznych, zwłaszcza niezawodności łączników wysokich, średnich, niskich napięć. Pojawiające się w eksploatacji łączników niesprawności tych urządzeń są przyczyną wielu zagrożeń i strat bezpośrednich u dystrybutorów energii elektrycznej i strat pośrednich u odbiorców energii elektrycznej.

W celu uzyskania możliwie największego stopnia niezawodności aparatów, duże znaczenie mają różnorodne, stale rozwijane i doskonalone badania doświadczalne towarzyszące kolejnym etapom wytwarzania i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych.  Do takich badań zaliczane są:

  • próby konstrukcyjne
  • badania typu
  • badania wyrobu
  • próby eksploatacyjne

Badania doświadczalne w szerokim zakresie dotyczą podzespołów łączników elektroenergetycznych, takich jak:  tory prądowe główne i pomocnicze gaszeniowe, układy elektroizolacyjne, mechanizmy przełączające oraz napędy. O postępie w budowie urządzeń elektroenergetycznych, o ich niezawodności decydują próby konstrukcyjne prowadzone na modelach i prototypach tych urządzeń, w celu analiz  zachodzących zjawisk. Współcześnie prowadzone badania konstrukcyjne pozostają w ścisłym związku z obliczeniami i symulacjami komputerowymi. Wyniki badań konstrukcyjnych dostarczają uwag i spostrzeżeń dotyczących zagadnień podstawowych, ale też zagadnień związanych z konstrukcją urządzeń [1].

Przyczynami uszkodzeń (zawodności) aparatów elektrycznych są błędy w projektowaniu, w produkcji a także niewłaściwy montaż i eksploatacja. Miarą niezawodności urządzeń jest zdolność do poprawnego wypełniania ich funkcji w zakładanych warunkach obciążeń, narażeń klimatycznych i środowiskowych, w określonym przedziale czasu. Rachunek niezawodności jest opisywany zależnością:

R + F = 1

w tym:
R – niezawodność (reliability) oznaczająca prawdopodobieństwo poprawnego funkcjonowania
F – zawodność (failure) oznaczająca prawdopodobieństwo uszkodzenia    

Uszkodzenia są klasyfikowane  według ankiety CIGRE na poważne i małe. Na podstawie analiz przyczyn uszkodzeń oraz miejsc ich występowania określane są procentowe udziały tworzące razem 100% wszystkich uszkodzeń. Wpływ niezawodności urządzeń elektroenergetycznych na zmniejszenie strat u dystrybutorów energii elektrycznej i zmniejszenie przerw w dostawie energii elektrycznej jest przedmiotem wielu analiz i podejmowanych decyzji. Aparatura łączeniowa średnich napięć i jej niezawodność jest jednym z zasadniczych zagadnień doboru i zastosowania w określonych przypadkach.

Rys. 1. Przykład 1 zastosowania rozłączników w sieciach kablowych podmiejskich SN

Od kilku lat instaluje się w sieciach SN wyłączniki i reklozery z komorami próżniowymi oraz z zastosowaniem sześciofluorku siarki. Jednym z nowych rozwiązań konstrukcyjnych są wyłączniki i reklozery z komorami próżniowymi umieszczonymi w środowisku gazu SF6 lub w środowisku czystego powietrza (clean air) w zamkniętej szczelnej wspólnej obudowie. Rozłączniki SN wykonuje się w dwóch rodzajach konstrukcji, otwartej typu uchylnego lub zamkniętej. W konstrukcjach otwartych stosowane są prętowe, płytowe, szczelinowe układy gaszeniowe lub komory próżniowe. W konstrukcjach zamkniętych stosowane są komory próżniowe lub gaz SF6. Ze względu na powstające z gazu SF6 fluorki przedostające się do atmosfery i powodujące zanieczyszczenie środowiska, planuje się zmniejszenie produkcji, a następnie wycofanie z produkcji tych aparatów. Od kilku lat następuje dynamiczny rozwój konstrukcji łączników opartych o komory próżniowe, zarówno wyłączników, rekloserów, rozłączników i styczników. W ciągu najbliższych lat przewiduje się rozwój nowych konstrukcji łączników tzw. hybrydowych z zastosowaniem komór próżniowych i energoelektronicznych modułów. Sterowane układy energoelektroniczne przeznaczone będą do pracy w momentach załączania lub wyłączania w obwodach normalnych i zakłóceniowych sieci SN. Natomiast podzespoły komór próżniowych przeznaczone będą do pracy w czasie przepływu prądu znamionowego ciągłego. Taki podział funkcji w łącznikach  hybrydowych powinien przycznić się do podniesienia trwałości i niezawodności aparatów SN [1].

Rys. 2. Przykład 2 zastosowania rozłączników w sieciach kablowych
podmiejskich SN

Na rysunkach 1 i 2 przedstawiono przykłady zastosowania rozłączników napowietrznych SN o budowie otwartej i o budowie zamkniętej w podmiejskich i miejskich sieciach kablowych. Na rysunku 3 przedstawiono prototypy rozłączników napowietrznych SN o budowie otwartej typu uchylnego SRUNn-24 i o budowie zamkniętej RPZ-24.

2. Niezawodność i bezpieczeństwo dostaw energii elektrycznej  wg aktów prawnych

Ustawa Prawo Energetyczne z dnia 10 kwietnia 1997 r. (tekst ujednolicony URE na dzień 1 stycznia 2012) nakłada na Operatorów Systemów Dystrybucyjnych, w skrócie OSD, obowiązki zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej. W ustawie przyjęto zalecenia Dyrektywy 2005/89/UE Parlamentu Europejskiego i Rady Europy, z dnia 18 stycznia 2006 r., która dotyczy stosowania środków gwarantujących i zapewniających bezpieczeństwo dostaw energii i inwestycji w infrastrukturę energetyczną. Zgodnie z ustawą i dyrektywą, spółki dystrybucyjne OSD powinny zagwarantować wysoki poziom bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej, w oparciu o inwestycje sieciowe dotyczące linii i urządzeń 110 kV, średniego napięcia i niskiego napięcia. Kluczowym aktem wykonawczym, który reguluje wzajemne stosunki podmiotów sektora elektroenergetyki oraz odbiorców, jest Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 04 maja 2007 r., w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego. Określa ono, między innymi, bezpośrednie obowiązki operatorów sieciowych, reguluje wzajemne relacje pomiędzy operatorami sieciowymi, a użytkownikami sieci elektroenergetycznej oraz określa warunki współpracy w zakresie prowadzenia ruchu sieciowego.

Rys. 3. Prototypy rozłączników RPZ-24 I SRUNn-24 na stoisku targowym.

Obowiązek zmniejszenia wskaźników strat sieciowych w przesyle i dystrybucji energii, wynika z Uchwały Rady Ministrów z 13 stycznia 2009 r., obejmującej politykę energetyczną Polski do 2030 roku. Uchwała RM określa rodzaje i definicje wskaźników niezawodności dostaw oraz podaje ich wysokości dla przerw planowanych i nieplanowanych. Wskaźnik niezawodności SAIDI dotyczy przeciętnego systemowego czasu trwania przerwy długiej i bardzo długiej, wyrażony w minutach na odbiorcę i rok. Wskaźnik niezawodności SAIFI dotyczy przeciętnej systemowej częstości przerw długich i bardzo długich. Wskaźnik MAIFI dotyczy przeciętnej częstości przerw krótkich. Wskaźniki niezawodności obejmują łączną liczbę obsługiwanych odbiorców w ciągu roku, w określonej grupie energetycznej, tj.w ENEA Operator, Energa Operator, Tauron Dystrybucja, PGE Dystrybucja, RWE Stoen (obecnie innogy Stoen Operator). W roku 2014  wskaźniki SAIDI dla przerw nieplanowanych wynosiły w grupach energetycznych od 60,78 do 241,58 minut na odbiorcę, wskaźniki SAIFI dla przerw nieplanowanych od 1,29 do 3,25 przerw na odbiorcę i wskaźniki MAIFI od 0,43 do 7,53  przerw krótkich na odbiorcę [2]. W  roku 2015 dla czterech grup energetycznych wskaźniki SAIDI dla przerw nieplanowanych wynosiły od 207,3 do 372,7 min./odb., wskaźniki SAIFI dla przerw nieplanowanych wynosiły od 3,08 do 5,35  przerw/odb. [3], a wskaźniki MAIFI od 3,12 do 9,48 przerw krótkich na odbiorcę. Wskaźniki niezawodności w grupie RWE Stoen były zdecydowanie niższe od wskaźników w pozostałych grupach. Osiągnięte w Polsce wskaźniki niezawodności SAIDI, SAIFI, MAIFI są kilkukrotnie wyższe od takich wskaźników osiągniętych w krajach Europy Zachodniej. Obowiązki bardziej efektywnego wykorzystania energii elektrycznej przez OSD, producentów, dostawców i użytkowników, nakłada ustawa o efektywności energetycznej z dnia 15 kwietnia 2011 roku. Ustawa definiuje efektywność energetyczną, podaje jej sposoby obliczania i zmniejszania. Ustawa ustala krajowe cele i plany działania w zakresie oszczędnego gospodarowania energią  oraz wyznacza zadania dla jednostek sektora publicznego w zakresie poprawy efektywności energetycznej.

W celu stworzenia systemu energetycznego charakteryzującego się niskim poziomem strat, wysoką jakością i bezpieczeństwem dostaw energii elektrycznej, Komisja Europejska zaproponowała nowe inicjatywy w zakresie szybkiego wprowadzenia sieci inteligentnych. W roku 2011 Komisja wydała komunikat do Parlamentu Europejskiego, Rady Europy, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Komitetu Regionów KOM, obejmujący inteligentne sieci energetyczne, od innowacji do wdrożenia. Europejska grupa zadaniowa ds. inteligentnych sieci definiuje sieci inteligentne jako sieci elektroenergetyczne, które są w stanie efektywnie integrować zachowanie i działanie wszystkich podłączonych do nich podmiotów: wytwórców, dystrybutorów, użytkowników i konsumentów. Celem proponowanej integracji uczestników sieci jest stworzenie oszczędnego pod względem gospodarczym i zgodnego z zasadami zrównoważonego rozwoju, systemu elektroenergetycznego. W ramach europejskiej inicjatywy przemysłowej na rzecz sieci elektroenergetycznej, komisja zaproponowała nowe działania dotyczące sposobów i środków pobudzenia finansowania, zgodnie z pakietem obejmującym infrastrukturę energetyczną. Jedną z form realizacji jest utworzenie i dostęp do celowych funduszy europejskich i krajowych.

Z punktu widzenia wprowadzenia sieci inteligentnych, najbardziej pożądana jest automatyzacja sieci. Automatyzacja sieci rozumiana jest jako proces aktywnego oddziaływania na elementy regulacyjne i sterownicze w sieci, przebiegający bez bezpośredniego zaangażowania operatora, w czasie normalnej pracy systemu, jak i w warunkach zakłóceń i przywracania stanu normalnego. Opracowania dotyczące wizji wdrożenia sieci inteligentnych w grupach energetycznych, u operatorów  i dystrybutorów, jednoznacznie informują, że najbardziej pożądana jest automatyzacja sieci średnich napięć, która znacząco poprawi niezawodność i jakość dostaw energii elektrycznej. Zastosowanie automatyki do przestawień łączników SN jest podstawą sieci inteligentnych [1].

3. Normalizacja w dziedzinie aparatów elektrycznych

Normalizacja w terminologii ogólnej [6] jest określana następująco:

Działalność mająca na celu uzyskanie optymalnego w danych okolicznościach stopnia uporządkowania w określonym zakresie poprzez ustalenie postanowień przeznaczonych do powszechnego i wielokrotnego stosowania, dotyczących problemów istniejących lub możliwych do wystąpienia. Zakres i treść norm technicznych wynika z aktualnego stanu wiedzy  i poziomu możliwych technologii wytwarzania urządzeń oraz aktualnych, świadomych potrzeb społecznych. Normy są nie obligatoryjnym, powszechnie uznawanym zbiorem zalecanych właściwości, cech budowy, metod prób i badań poszczególnych urządzeń.

Normalizacja w dziedzinie aparatów elektrycznych stanowi zestaw wytycznych dla projektantów, wytwórców i użytkowników. Dla producentów aparatów normy stanowią podstawę ich projektowania, budowy prototypów, prób i badań. Dla użytkowników stanowią możliwość rozpoznania aktualnego stanu techniki, podniesienia wymagań w zakresie inwestowania. Stanowią podstawę do likwidacji zużytych moralnie i technicznie aparatów oraz pozwalają na opracowanie  istotnych warunków zamówienia, przy zakupach nowych urządzeń. Działalność w zakresie normalizacji prowadzi Polski Komitet Normalizacyjny (PKN), który jest członkiem Europejskiego Komitetu Normalizacyjnego Elektrotechniki (CENELEC).

W dziedzinie aparatów elektrycznych i linii przesyłowych, podstawowe znaczenie mają normy opracowane przez Międzynarodową Komisję Elektrotechniczną (IEC), uznawane z reguły jako normy europejskie i krajowe państw członkowskich UE. Z organizacjami i komisjami normalizacyjnymi europejskimi i międzynarodowymi współpracują narodowe i międzynarodowe organizacje naukowo-techniczne, takie jak SEP – Stowarzyszenie Elektryków Polskich,  CIGRE, CIRED. Efektem tej współpracy są wystąpienia i referaty na sesjach plenarnych tych organizacji oraz broszury techniczne do norm międzynarodowych, publikowane przez Komitety Studiów CIGRE. W wykazie bibliografii zestawiono szereg norm technicznych dotyczących aparatów elektrycznych oraz norm związanych z urządzeniami elektrycznymi i liniami energetycznymi. Przedstawiony zestaw norm dotyczy łączników średniego napięcia, takich jak: wyłączniki, rozłączniki, odłączniki, uziemniki, styczniki, sterowniki, aparatury łączeniowej prądu stałego oraz napędów, sterowania i teletechniki [1].

4. Podstawowe definicje i normy

Podstawowe terminy i definicje dotyczące aparatury rozdzielczej i sterowniczej są podane w międzynarodowym słowniku terminologicznym elektryki [4, 5]. Podstawowe normy dotyczące wysokonapięciowej aparatury łączeniowej i sterowniczej mają zastosowanie do aparatury rozdzielczej i sterowniczej prądu przemiennego SN, przeznaczonej do instalowania w warunkach wnętrzowych i napowietrznych, pracującej przy częstotliwościach roboczych do 60 Hz włącznie w systemach o napięciach od 1 kV do 52 kV. Dokumenty normatywne zawierają: postanowienia ogólne, normalne i specjalne warunki pracy, definicje, dane znamionowe, konstrukcje, badania typu, badania wyrobu, wskazówki doboru aparatury, informacje podawane w zapytaniach, ofertach, zamówieniach, zasady transportowania, przechowywania, instalowania i konserwacji, bezpieczeństwa oraz załączniki [11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23].

Terminologia znormalizowana łączników średnich napięć obejmuje: rozłączniki, wyłączniki, odłączniki, uziemniki, styczniki i bezpieczniki. Przedstawiona terminologia oparta jest na dokumentach normatywnych redagowanych w języku polskim i/lub języku angielskim.

łącznik switching device

aparat przeznaczony do załączania lub wyłączania prądu w jednym obwodzie lub większej liczbie obwodów 
[wg PN-IEC 60050-441:2003 p.441-14-01]

aparatura rozdzielcza i sterownicza
switchgear and controlgear

termin ogólny dotyczący łączników i ich kombinacji z aparatami sterowniczymi, zabezpieczeniowymi, regulacyjnymi i przyrządami pomiarowymi oraz zespołów utworzonych z tych aparatów wraz z odpowiednimi połączeniami, urządzeniami pomocniczymi, osłonami i konstrukcjami wsporczymi
[wg PN-IEC 60050-441:2003 p. 441-11-01]

odłącznik disconnector   

łącznik mechaniczny, który w stanie otwarcia stwarza przerwę izolacyjną, zgodnie z odpowiednimi wymaganiami
[wg PN-IEC 60050-441:2003 p.441-14-05]

uziemnik earthing switch

łącznik mechanizmowy stosowany do uziemienia części obwodu prądowego, zdolny do wytrzymywania przez określony czas prądu w nienormalnych warunkach pracy, np. podczas zwarcia, ale nie przeznaczony do przewodzenia prądu w normalnych warunkach pracy obwodu
[wg PN-IEC 60050-441:2003 p.441-14-11]

rozłącznik switch

łącznik zdolny do załączania, przewodzenia i wyłączania prądów w normalnych warunkach obwodu, które mogą obejmować działanie w określonych warunkach przeciążeniowych, jak również zdolny do przewodzenia, przez określony czas, prądów w warunkach anormalnych, takich jak zwarcie
[wg PN-EN 60265-1 p. 3.4.101 i PN-EN 62271-103 p. 3.4.101]

rozłącznik ogólnego zastosowania
general purpose switch

rozłącznik zdolny do załączania i wyłączania wszystkich prądów występujących w sieciach rozdzielczych w zakresie swoich prądów znamionowych wyłączeniowych włącznie. Ponadto rozłącznik powinien być zdolny do przewodzenia i załączania prądów zwarciowych
[wg PN-EN 60265-1 p. 3.4.103 i PN-EN 62271-103 p. 3.4.103]

rozłącznik ogólnego zastosowania klasy E1
class E1 generał purpose switch

rozłącznik ogólnego zastosowania przewidziany do instalowania w normalnie ciągle zasilanych częściach sieci rozdzielczej i o niewielkiej częstości łączeń
[wg PN-EN 60265-1 p. 3.4.103.1 i PN-EN 62271-103 p. 3.4.103.1]

rozłącznik ogólnego zastosowania klasy E2
class E2 general purpose switch

rozłącznik ogólnego zastosowania  skonstruowany tak, że nie wymaga przeglądu lub konserwacji części obwodu głównego przeznaczonych do łączenia, a jedynie niewielkich zabiegów konserwacyjnych pozostałych części podczas spodziewanego czasu eksploatacji
[wg PN-EN 60265-1 p. 3.4.103.2 i PN-EN 62271-103 p. 3.4.103.2]

rozłącznik ogólnego zastosowania klasy E3
class E3 general purpose switch

rozłącznik ogólnego zastosowania mający zdolności częstego łączenia prądów o dużych wartościach i większej liczby załączeń prądów zwarciowych
[wg PN-EN 60265-1 p. 3.4.103.3 i PN-EN 62271-103 p. 3.4.103.3]

rozłącznik ogólnego zastosowania klasy M1
class M1 switch   

rozłącznik ogólnego zastosowania o trwałości mechanicznej 1000 cykli
[wg PN-EN 60265-1 p. 3.4.103.4 i PN-EN 62271-103 p. 3.4.103.4]

rozłącznik ogólnego zastosowania klasy M2
class M2 switch

rozłącznik ogólnego zastosowania przewidziany do specjalnych warunków eksploatacji i częstego oddziaływania o  trwałości mechanicznej 5000 cykli
[wg PN-EN 60265-1 p. 3.4.103.5 i PN-EN 62271-103 p. 3.4.103.5]

rozłącznik ograniczonego zastosowania
limited purpose switch

rozłącznik z przypisanym prądem znamionowym ciągłym, prądem znamionowym krótkotrwałym wytrzymywanym i jedną lub więcej zdolnościami łączenia rozłącznika ogólnego zastosowania
[wg PN-EN 60265-1 p. 3.4.104 i PN-EN 62271-103 p. 3.4.104]

rozłącznik specjalnego zastosowania
special purpose switch

rozłącznik z przypisanym prądem znamionowym ciągłym, prądem znamionowym krótkotrwałym wytrzymywanym, prądem znamionowym załączeniowym zwarciowym, nadający się do zastosowania w specjalnych warunkach eksploatacji, takich jak: łączenie baterii kondensatorów, łączenie silników w stanach ustalonym i zahamowania, łączenie transformatorów równoległych w sieci pierścieniowej
[wg PN-EN 60265-1 p. 3.4.105 i PN-EN 62271-103 p. 3.4.105]

wyłącznik circuit breaker

łącznik mechanizmowy zdolny do załączania, przewodzenia i wyłączania prądów w normalnych warunkach pracy obwodu, a także do załączania, przewodzenia przez określony czas i wyłączania prądów w określonych nienormalnych warunkach pracy obwodu, na przykład podczas zwarcia
[wg PN-IEC 60050-441:2003 p. 441-14-20]

stycznik contactor, mechanical contactor

łącznik mechanizmowy przestawiany w inny sposób niż ręcznie, o tylko jednym położeniu spoczynkowym styków ruchomych, zdolny do załączania i wyłączania prądów w normalnych warunkach pracy obwodu, także przy przeciążeniach mogących powstawać w roboczych warunkach pracy
[wg PN-IEC 60050-441:2003 p. 441-14-33]

bezpiecznik topikowy fuse

aparat, który wskutek stopienia jednego zwymiarowanego elementu lub większej ich liczby otwiera obwód, w który został włączony, wyłączając tym samym prąd, jeśli przekracza on zadaną wartość w ciągu dostatecznie długiego czasu
[wg PN-IEC 60050-441:2003 p. 441-18-01]

Podstawowe normy dotyczące aparatury łączeniowej i sterowniczej prądu stałego zawierają wymagania dotyczące aparatury łączeniowej i manewrowej prądu stałego  przeznaczonej do stacjonarnych instalacji elektrycznych, których napięcie znamionowe nie przekracza 3000 V prądu stałego, stosowanej w urządzeniach kolejowych, tramwajowych, kolejowych podziemnych. Normy składają się z siedmiu arkuszy. Arkusz pierwszy zawiera informacje ogólne. Arkusz drugi obejmuje wyłączniki prądu stałego, arkusz trzeci rozłączniki wnętrzowe i odłączniki, arkusz czwarty napowietrzne rozłączniki i uziemniki prądu stałego, arkusz piąty odgromniki i ochronniki przepięciowe, arkusz szósty zestawy łączników prądu stałego, arkusz siódmy pomiary, sterowanie i zabezpieczenie układów trakcyjnych prądu stałego [7, 8, 9, 10].

Autorzy:
dr inż. Stanisław Kiszło
mgr inż. Andrzej Frącek
mgr inż. Michał Szymański
inż. Krzysztof Kobyliński
Instytut Energetyki – Instytut Badawczy Warszawa
Zakład Doświadczalny w Białymstoku

Bibliografia

  1. Kiszło S., Łączniki średnich napięć – konstrukcje, badania, eksploatacja. Monografia Instytutu Energetyki 2019 (przed wydaniem).
  2. Grabarczyk B., Obniżanie współczynników SAIDI/SAIFI przy wykorzystaniu innowacyjnego systemu restytucyjnego Self Healing Grid. Wiadomości elektrotechniczne nr 05, s. 10-27, 2016.
  3. Żylińska I., Niezawodność dostaw energii elektrycznej do odbiorców końcowych, Smart Grid Polska nr 2, 2016.
  4. IEC 60050 (441):1984 International Electrotechnical Vocabulary
  5. Chapter 441: Switchgear, controlgear and fuses (IEV 441).
  6. PN-IEC 60050-441:2003 Międzynarodowy słownik terminologiczny elektryki. Część 441: Aparatura rozdzielcza, sterownicza i bezpieczniki.
  7. PN-EN 45020:2009 Normalizacja i dziedziny związane – terminologia ogólna.
  8. PN-EN 50123-1:2003 Zastosowania kolejowe. Urządzenia stacjonarne. Aparatura łączeniowa prądu stałego. Część 1: Wymagania ogólne.
  9. PN-EN 50123-2:2003 Zastosowania kolejowe. Urządzenia stacjonarne. Aparatura łączeniowa prądu stałego. Część 2: Wyłączniki prądu stałego.
  10. PN-EN 50123-3:2003 Zastosowania kolejowe. Urządzenia stacjonarne. Aparatura łączeniowa prądu stałego. Część 3: Wnętrzowe odłączniki prądu stałego, rozłączniki izolacyjne i uziemniki.
  11. PN-EN 50123-4:2003 Zastosowania kolejowe. Urządzenia stacjonarne. Aparatura łączeniowa prądu stałego. Część 4: Napowietrzne rozłączniki izolacyjne prądu stałego, odłączniki i uziemniki.
  12. PN-EN 60099-4:2009 Ograniczniki przepięć – Część 4: Beziskrownikowe ograniczniki przepięć z tlenków metali do sieci prądu przemiennego.
  13. PN-EN 60282-1:2010 Bezpieczniki topikowe wysokonapięciowe. Część 1: Bezpieczniki ograniczające.
  14. PN-EN 60694:2004 Postanowienia wspólne dotyczące norm na wysokonapięciową aparaturę rozdzielczą i sterowniczą.
  15. PN-EN 61000-4. Kompatybilność elektroenergetyczna EMC. Metody badań.
  16. PN-EN 62265-1:2001 Rozłączniki wysokonapięciowe. Część 1: Rozłączniki na napięcia znamionowe wyższe niż 1 kV i niższe niż 52 kV.
  17. PN-EN 62271-103:2011 Wysokonapięciowa aparatura rozdzielcza i sterownicza. Część 103: Rozłączniki o napięciu znamionowym wyższym niż 1 kV do 52 kV.
  18. PN-EN 62271-100:2006 Wysokonapięciowa aparatura rozdzielcza i sterownicza . Część 100: Wyłączniki wysokiego napięcia prądu przemiennego.
  19. PN-EN 62271-107:2008 Wysokonapięciowa aparatura rozdzielcza i sterownicza. Część 107: Wyłączniko-rozłączniki bezpiecznikowe prądu przemiennego na napięcia znamionowe wyższe niż 1 kV do 52 kV włącznie.
  20. PN-EN 62271-107:2013 Wysokonapięciowa aparatura rozdzielcza i sterownicza. Część 107: Wyłączniko-rozłączniki bezpiecznikowe prądu przemiennego na napięcia znamionowe wyższe niż 1 kV do 52 kV włącznie.
  21. PN-EN 62271-106:2011 Wysokonapięciowa aparatura rozdzielcza i sterownicza. Część 106: Styczniki, sterowniki i rozruszniki silników prądu przemiennego.
  22. PN-EN 62271-1:2009 Wysokonapięciowa aparatura rozdzielcza i sterownicza. Część 1: Postanowienia wspólne.
  23. PN-EN 62271-102:2005 Wysokonapięciowa aparatura rozdzielcza i sterownicza. Część 102: Odłączniki i uziemniki wysokiego napięcia prądu przemiennego.
  24. EN 62271-111 High-voltage switchgear and controlgear Part 111: Automatic circuit reclosers and fault interrupters for alternating current systems up to 38 kV.

Click to comment

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

To Top